Ελένη Νανοπούλου

αχλύς και δαίμων

IX

Ανασηκώνεται το όστρακο

και από το άβυσσο κρεβάτι γλύφει δυο λέξεις

Άμμο

είδες;

παραμερίζοντας τα χρόνια δεν έμεινε

μια ακίδα σου στητή μες το κορμί

κατάπιε όλη μου την αγωνία

και τα θραύσματα

εκείνα που μου ‘φεραν πλήρη τύφλωση

μα φως στα ακροδάχτυλα

Και δεν το ήξερες καλέ μου

μήτε που μάντεψες τις προνοητικές φωνές

που ‘βγαζαν πύρινες τις γλώσσες

Τι καρτερείς

Τι καρτερείς

δεν έχω άλλο βάλσαμο

το ξόδεψα τις περασμένες ώρες

που σου κανάκευα το στόμα

Δύο βεργούλες

για ν’ αποδιώχνω τα στοιχειά

απ’ το μεσότοιχο του ύπνου σου

τάζοντας μέλη και λόγια ηδονικά

Έτσι

να μη με δεις

Έτσι

να λες πως είναι όνειρο μονάχα

Έτσι

σαλεύοντας σεντόνια να εξατμίζεται

το βάρος

Άλλες μορφές οσμίζονται

τον χρόνο τώρα

με το περιεχόμενο να στάζει

σε σύρμα ακοής

Βάλε με έξω από την προτεραιότητα

Δαίμων

στάξε ιώδιο στη μια πληγή

την άλλη έσπειρε το έγκαυμα

στάχτη

Μη πελαγοδρομείς

τα δάχτυλα και τα διάκενα

έχουν τους ίδιους κόμπους

μέσα στο μαύρο σου παλτό

κανείς δεν θα προσέξει τη διαφορά

κόνΤЯA

Ζαλισμένες φωνές

από βροχή σπασμένες λέξεις

κρυφές ορέξεις

πρόχειρα ουρλιαχτά

τυλιγμένα χώμα

άκαμπτα όνειρα

γράφεις βήματα

σ’ ολάκερους δρόμους

χύθηκε η βροχή

λίγο βουβή

το ξέρεις

σε είδα

που έπεφτε απ’ το

σώμα σου

ένα ποίημα

σε είδα

σαν φώναξες χρώματα

εκκωφαντικά εγώ

ξεκόλλησα

απ’ το ατσάλι

μια κραυγή

σε είδα

που πέταγες

γεμάτος στόματα

Point of no return

Θυμάμαι

το αίσθημα με την μνήμη

καθώς περπατούσα μαζί του

το λυκίσιο ένστικτο μου

ανίχνευε

τη χειμαρρώδη λάβα

πυρπολούσε τον μανδραγόρα εγωισμό

επτά φορές

τα κοφτερά δόντια του καιρού

κουρνιάζουν εφιάλτες

Ασύμφορο ανέκαθεν

με την αναρχική αναπόληση

ποια πιθανότητα μου γνέφει

ξέπλυνε την όραση

έρχεται εφιάλτης ύπνος

με τα πολεμοχαρή νερά

Μαλαματένιο χάδι μου

αγκυροβολώ την όραση

σε ένα βυθό της Μεσογείου

εγείρουν οι λυγμοί

κι η πιθανότητα εκδοχή

σαλπάρει

Επί τάπητος

τραβιέμαι μια στιγμή

να φανταστώ

τη τελευταία θάλασσα

με το πεισματάρικο αίμα point of no return

μετέπειτα υπνοβατεί ο ίσκιος

ασύμφορος επιστροφή

Μούσα θεά

με τα σχηματισμένα δάχτυλα διαφώτιση

άγουρο καλοκαίρι

ψάχνω μια συγκυρία

ως να με σώσει ο βοριάς

σαν κάτι

να αιωρείται στον Όλυμπο των σύννεφων

Ίημα εκ των ήχων

Ίημα εκ των ήχων

κι η περιδέξια φωνή ως πρώθηβος εκβάλει

κατά την πρώια

ολόγυρα με περιδένει

από το δεύτερο του απογεύματος

ως το μηδενικό της νύχτας

κι’ άνοιξε η χηλοειδής σελήνη

Σε εσοχές

Όλη νύχτα κουβάρι
να σε μαντεύω

φάντασμα
σαν κοιμηθώ πριν κοιμηθώ
γυρίζοντας απ’ το πλευρό των χαμόγελων
στο ελάχιστο παράθυρο
με το καντήλι των βλεμμάτων σπασμένο

Copyright © Ελένη Νανοπούλου

Η ηλεκτρονική διεύθυνση της ποιήτριας :

http://indianmist.blogspot.com/

Η Ελένη εγκαινιάζει σήμερα την κατηγορία 'Νέες φωνές - Ποιήματα που γράφονται σήμερα' και φυσικά ευελπιστώ ότι θα υπάρχει και συνέχεια . Θεωρώ αυτό τον ηλεκτρονικό χώρο έναν βήμα ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας και ειδικά αυτή την ‘κατηγορία’ πολύ σπουδαία για μένα .

Μπορείτε να στέλνετε τα ποιήματα σας με την ένδειξη 'Νέες φωνές – Ποιήματα που γράφονται σήμερα’ στο email denelavast@gmail.com